Christmas Connection

Eigenlijk ben ik niet zo’n fan van Michelangelo. Zijn stijl spreekt me niet zo aan. Maar er zijn nu eenmaal kunstwerken die onuitwisbaar in mijn geheugen zitten. De schepping van Adam is er zo een.

Creation_of_Adam_(Michelangelo)_Detail

Het gaat in die beroemde aanraking tussen God en Adam blijkbaar om hoe God Adam tot leven wekt. Adam ontvangt van God de levensadem. Ik zag het zelf altijd meer als een verbeelding van verbinding tussen God en mens. Voordat de mens tegen God zondigde, was er dit contact. En verder dacht ik er niet veel van. Ik was er tenslotte niet zo’n fan van

Although I am not a great fan of Michelangelo’s work, his art has left an indelible impression. This touch between God and Adam in Michelangelo’s painting The Creation of Adam, is supposed to express God giving life to Adam. Personally I always saw a depiction of connection and fellowship as Adam had this with God before he fell away from God.

Tegenwoordig zit ik toch vaak weer in de woonkamer als ik mijn kanji aan het leren ben. Vooral omdat ik niet de weinige tijd dat ik thuis ben en Kengo’s ontwikkeling kan zien, ook nog ergens afgesloten wil zitten. En dus zit ik tegenover de box en meng ik mijn studie met af en toe een gekke bek naar mijn zoon of gewoon een tijdje compleet afgeleid zijn.

Kengo doet niets liever dan staan en over het randje van de box kijken naar de grote wereld daarbuiten. Als je dan je hand naar hem uitsteekt, grijpt hij ernaar. Dat geeft mij een geluksinjectie tussen alle moeilijke kanji van de laatste helft. En dat bracht Michelangelo terug in mijn gedachten.

IMG_2528 (2)

Die aanraking tussen God en Adam kreeg opeens een veel persoonlijkere en warmere associatie. God en zijn kind legden verbinding. Dat maakt het besef van het verlies dat we geleden hebben door onze zonde tegen God ook des te sterker. Maar het doet de hoop nog meer opvlammen met kerst. Want God strekt zich nogmaals uit. En komt zo onnoembaar dichtbij door de geboorte van zijn Zoon in de wereld. Hij herstelt wat was verloren.

A father-son moment with Kengo brought Michelangelo back to my mind. The happiness I feel when he responds to me reaching out to him, infuses the picture with new meaning. It is, I think, a picture of what once was and now should be between God and man. And that is exactly what Jesus came to restore when He came down to earth.

That blessing of Christmas is what we wish you all! And a very happy new year.

Wij wensen jullie allen die zegen van kerst toe en een gelukkig nieuw jaar!

Paul & Sarah

IMG_2390

 

 

Advertenties

Goed nieuws kanji

De karakters die ik aan het studeren ben, zijn afkomstig uit het Chinees en hebben een eeuwenlange historie. Er zijn mensen die stellen dat een heel aantal karakters parallellen vertonen met hoe de Bijbel schrijft over het begin van de wereld. Zij gaan ervan uit dat de bedenker van het Chinese schrift hiermee bekend moet zijn geweest. Laat ik een paar voorbeelden geven.

We beginnen natuurlijk bij het begin: 元. Dit karakter betekent begin en is opgebouwd uit twee 二 en persoon 人. Vervolgens is er een verbod: 禁. Twee bomen 林 en een openbaring 示. Dat doet denken aan Gods speciale boodschap over twee bijzondere bomen in de hof van Eden. Eva begeert de vrucht van de boom echter. Dat kun je zien in dit karakter: 婪. Een vrouw 女 met twee bomen (een karakter dat in het Japans overigens nauwelijks wordt gebruikt en bijna niemand kent het). Na het eten van de vrucht 果 ontdekten Adam en Eva dat ze naakt waren en kleding 衤 nodig hadden. Dat resulteert in het karakter voor naakt 裸. Zo is er nog wel meer te noemen met betrekking tot de geschiedenis van het eerste begin. Een veelgebruikt voorbeeld is ook het karakter voor schip 船, opgebouwd uit vaartuig 舟, acht 八 en mond of persoon 口. Een verwijzing naar Noach en zijn familie die met zijn achten in een boot zaten.

Prachtig natuurlijk zulke voorbeelden, en het helpt goed om de karakters te onthouden. Het verbindt de karakters namelijk met iets waar ik heel vertrouwd mee ben. Maar of ik de stelling kan verdedigen dat de oude Chinezen dat daadwerkelijk in hun achterhoofd hadden bij het bedenken van deze karakters, ben ik niet zeker van. Het zou kunnen, maar ik merk zelf hoe makkelijk het is om allerlei verhaaltjes te bedenken bij karakters. Hoe kun je er zeker van zijn dat jij niet je eigen theorie op de karakters legt?

Inmiddels heb ik zelf ook een verzamelingetje van wat ik ‘goed nieuws karakters’ zou kunnen noemen. Allereerst nog een karakter dat door anderen veel genoemd wordt: 義. Dit karakter betekent gerechtigheid. Een schaap 羊 boven ‘ik’ 我. Dat herinnert aan de offers in het oude testament van de Bijbel, en doet mij als christen direct denken aan Jezus het Lam van God die mijn zonden bedekt en gerechtigheid geeft.

Voordat ik aan mijn kanji uitdaging begon had ik me nooit gerealiseerd dat in dit karakter ook een schaap verborgen zit. Het was wat lastig te zien, want het zat bedolven onder de grond 土. Een schaap met grond, oftewel, een schaap onder de vuiligheid, dat herinnert mij ook aan Jezus die onze vuiligheid op zich genomen heeft. Hij is de weg ⻌. Dit karakter betekent onder andere teweeg brengen. Voor mij een mooie herinnering aan het belangrijkste dat ooit in deze wereld is teweeg gebracht: redding voor een verloren wereld.

Dit is het karakter voor geloof. Het bestaat uit persoon 亻 en woord 言. Dat geeft voor mij precies de definitie van geloven aan. Als je iemand gelooft, neem je die persoon op zijn woord. Als je in God gelooft, neem je God op zijn woord. Niet een of ander vaag gevoel, maar vertrouwen dat zich baseert op woorden, op waarheden. Je kan dit karakter dan ook nog eens verbinden met hoofdstuk 1 van het Evangelie van Johannes.

思・恵

Het eerste karakter betekent denken. Het is een rijstveld 田 met daaronder een hart 心. Voor mij een plaatje van het denken van veel mensen. Hun gedachten gaan niet uit boven hun bron van inkomen, boven hun eten en drinken. Echter, alles verandert als je een kruis 十 in dat rijstveld zet, het tweede karakter. Dan ervaar je wat dat karakter betekent: genade. Deze twee karakters staan een beetje symbool voor mijn missie hier. Wat zou het prachtig zijn als het kruis van Jezus een plaats krijgt in het denken van de Japanners!

Daarmee kan ik mezelf gelijk aanmoedigen om door te gaan. Want met dat doel probeer ik tenslotte deze taal onder de knie te krijgen. Zodat ik in het Japans woorden kan vinden die naar Jezus wijzen.

Geen zin

Bam! Het moest er natuurlijk van komen. Na drie zulke enthousiaste berichten, had ik er opeens geen zin meer in. In de kanji uitdaging wel te verstaan.

Juist vorige week vrijdag passeerde ik de helft van het aantal kanji’s dat ik voor het eind van het jaar wil kennen. Zaterdagochtend besloot ik dus, om mezelf te trakteren toch eens een koffiehuis als entourage voor mijn studie te kiezen. Dat zou de moed er toch in moeten houden, zou je denken.

Maar toen ik maandag de draad weer oppikte wilde het gewoon niet lekker gaan. Er waren allerlei combinaties van radicalen waar ik geen echt leuke verhaaltjes bij wist te bedenken. En dan ook nog andere lastige keuzes die ik moest maken bij het leren, waar ik jullie de technische details van zal besparen.

Ik kan mijn borst natmaken voor de tweede helft. Die zal er niet makkelijker op worden. Karakters die ingewikkelder in elkaar zitten en minder kanji’s die ik bij voorbaat kan wissen, omdat ik ze al kan dromen.

Het hoort erbij. Het is tenslotte een uitdaging.

Ooit las ik dat het goed is om je voornemens en bevindingen wereldkundig te maken als je een uitdaging aangaat. Ik denk dat het waar is. Terwijl ik dit schrijf heb ik alweer meer zin om me erin vast te bijten.

Volhouden

Als papa denk ik dat het een hele goede gewoonte is als mijn kleine jongen die inmiddels meters weet te maken, zo af en toe wat tijd in de box doorbrengt. Mijn zoon heeft daar soms andere gedachten over. Dat laat hij dan horen ook. Daar is wat aan te doen. Zet hem niet pas in de box nadat je hem eerst aan de vrijheid van de kamervloer hebt laten ruiken. Geef hem reuze interessant speelgoed in de box (waar hij niet mee buiten de box speelt). Zet een leuk muziekje op ter veraangenaming van de sfeer. Als hij ouder wordt, geef hem z’n tussendoortjes alleen maar in de box. Voilà, zomaar een paar ingrediënten voor een goede gewoonte.

In het artikel dat mij uitdaagde om 2200 kanji in 100 dagen te leren was een van de tips om het plan te laten slagen het creëren van wat ze noemden een ‘heiligdom’. Ook al klinkt dat wat profaan, eigenlijk dekt die naam best wel goed de lading. Heilig betekent tenslotte dat iets apart is gezet. In dit geval voor de studie. Dat heiligdom moest dan onder andere een plek zijn waar je elke dag heen kunt, waar je graag heen gaat, en waar je echt even afgesloten bent van dingen die afleiden. De auteur van de kanji uitdaging zelf ging elke morgen vroeg naar een koffietentje waar hij zijn favoriete koffie bestelde, zijn favoriete muziek opzette en niet eerder vertrok tot hij klaar was.

Dat onderdeel van het plan leek mij nog het lastigst te doen. Een trip elke ochtend naar een koffiehuis leek me financieel geen goed plan. Maar mijn eigen appartement is eigenlijk veel te klein om zo’n plekje te creëren. Het leek me dat ik me hier maar slecht af zou kunnen sluiten. En wat moest ik doen om echt naar het plekje waar ik een uur per dag zou zitten uit te gaan kijken? In ieder geval dit: ik creëerde mijn eigen ruimte door me in muziek te hullen. Oordopjes in en ik vergat de omgeving om me heen. Gewoon aan de kamertafel, met zoonlief kraaiend in de box naast me.

IMG_1946

Tot opeens de temperaturen begonnen te dalen en het weer aangenaam was om buiten te gaan zitten. Ons balkon is wel een afgescheiden plekje! En dus verkaste ik naar de frisse buitenlucht. Daar ga ik nu elke morgen, direct na het ontbijt met veel plezier heen. Sarah wilde me ook graag stimuleren en begon me spontaan elke morgen met een kop thee en een hapje te bedienen. En opeens voldeed mijn plekje aan alle voorwaarden die in de kanji uitdaging gesteld werden.

Dat plaatje ziet er niet eens zo anders uit als mijn kleine vent in de box. De vrijheid van de ontspanning vermijdend haast ik me na het ontbijt gelijk naar mijn studieplek. Daar heb ik heel leuk speelgoed: boeiende karakters waaruit allerlei verhaaltjes groeien. Een muziekje veraangenaamt de sfeer en ik krijg er een hapje en een drankje bij dat mij anders vast niet aangeboden zou worden op dat tijdstip.

Ik heb er gisteren de 1000 kanji mee bereikt en het ziet ernaar uit dat ik het zo nog wel even kan volhouden.

 

Ezelsbruggetjes


tellen

Op een eetkamertafel met zo’n mooi dik tafelkleed en een plastic zeil eroverheen ligt een hele berg rijst 米. Ik loop ernaartoe en kijk over de berg heen. Aan de andere kant ontdek ik een vrouw 女. Het is mijn oma! Ze zit de rijstkorreltjes een voor een te tellen en in zakjes te verdelen. Boven haar giet de schemerlamp een warm licht over het tafereel. Buiten is het donker en koud. Het is een gure winter 夂.

Best een lang verhaal hè, maar in mijn hoofd is het natuurlijk maar gewoon een plaatje. En een heel goed plaatje. Alle radicalen uit het karakter krijgen een plekje, bij voorkeur in de volgorde dat je ze ziet van boven naar beneden en van links naar rechts. Het is een beeld dat mij vertrouwd voorkomt. Als ik aan mijn oma’s denk, denk ik aan zo’n licht overgoten eetkamertafel waar ze nijver bezig waren. Ik kan de warmte van de keuken of de kamer er zelfs bij voelen. Tenslotte is het ook een klein beetje raar. Mijn oma’s waren nooit zo met rijst bezig. En ze zaten die rijst al helemaal niet korreltje voor korreltje te tellen. Maar juist omdat het een beetje raar is, blijft het me beter bij. Je kunt wel zeggen, hoe absurder hoe beter. Dit is dus hoe ik bij een berg rijst, een vrouw en een winteravond als vanzelf aan ‘tellen’ denk.


confronteren

Met een hoop bombarie storm ik de lerarenkamer binnen. Een knots met spijkers erin 扌 op mijn schouder, een pannendeksel 亠 in mijn hand. ‘k Ben totaal niet te spreken over hoe mijn collega mij vandaag geassisteerd heeft. Ik sla met het pannendeksel op de tafel 几 en confronteer haar zo met wat ze fout gedaan heeft. Mijn collega – bij voorkeur degene die juist altijd zo aardig en hulpvaardig is – barst in tranen uit.

Mijn arme collega moet het even ontgelden in dit verhaaltje, maar daarmee is ze mij erg behulpzaam. Het verhaal heeft een vertrouwd element, ik heb het in mijn werkomgeving geplaatst. Het is absurd, punt. En het barst ook nog eens van de emotie. Dat helpt altijd om iets goed te onthouden.

Schermopname (1)

En dat alles maakt mijn kanji uitdaging nu erg leuk. Als het me lukt tenminste om een leuk verhaaltje te bedenken. Dan blijven die stekelige karakters zonder moeite hangen en intussen geniet ik van wat er zich voor mijn geestesoog afspeelt.

Het kanji leer programma waar ik vorige keer naar verwees hielp mij daar al heel erg bij. De makers van Wanikani, zoals het programma heet, zijn heel goed in het bedenken van absurde verhaaltjes die ze vaak met veel emotie combineren om het nog beter in je geheugen te branden. Bovendien helpen ze je daarbij door soms van de traditionele paadjes af te gaan. Ze geven nieuwe namen aan radicalen die voor interessantere verhaaltjes zorgen. Zoals bijvoorbeeld die spijkerknots in bovenstaand verhaaltje die men traditioneel een hand noemt.

Daarbovenop kwam dan de kanji uitdaging waar ik iets meer dan een maand geleden aan begonnen ben. Die kwam hier vandaan. In die uitdaging werd uitgelegd hoe belangrijk het is om wat je leert te koppelen aan iets waar je al vertrouwd mee bent. Bovendien bood de website me een heel bestand met digitale kaartjes om de kanji te leren in een overhoorprogramma, waarbij voor elk karakter gekozen kan worden uit twee of drie verhaaltjes die je helpen het karakter te onthouden. Genoeg materiaal dus om mee aan de slag te gaan.

En bij dat alles ben ik enorm dankbaar dat ik het Engels goed beheers. Onlangs ontmoette ik een Italiaan die dat niet kan. Hij heeft dus veel minder materialen tot zijn beschikking om mee aan de slag te gaan en is momenteel de karakters gewoon op de traditionele manier aan het leren. Schrijf ieder karakter 100 keer over en het blijft allicht hangen. Tenminste, als tijdens het schrijven niet je gedachten afdwalen naar boeiender zaken.

Hoe ik het eerst aanpakte

Kanji, dat is iets waar ik hier dagelijks over struikel (figuurlijk) en waar jullie alleen maar sporadisch tegenaan lopen (hopelijk ook figuurlijk) als je een Chinees restaurant bezoekt. Voor jullie voelt het dan meer aan als decoratie, terwijl het voor mij nogal eens een boodschap bevat die ik graag ontcijfer.

Goed, er zijn er dus duizenden, maar hoe zitten ze precies in elkaar? De eerste kanji die je leert zijn vaak heel simpel. De allersimpelste kanji is het karakter voor 1: 一. Vandaar wordt het dan steeds ingewikkelder (zoals 二 en 三, je kunt wel raden waar die voor staan). En dan zijn er nog een heel stel die maar één onderdeel bevatten waar je vaak ook nog wel een plaatje in kunt zien (denk aan 火、木 en 大 uit mijn vorige bericht). Die kanji had ik vrij snel onder de knie.

Daarna wordt het echter puzzelen. Rijstveld 田 en kracht 力 worden bijvoorbeeld 男 (man). Rijstveld 田 en straat 丁 worden 町 (gemeente). En ga zo maar door. In de meeste gevallen gaat het om een combinatie van twee of drie radicalen zoals deze onderdeeltjes genoemd worden. Maar het kan er flink ingewikkeld uit gaan zien. Bijvoorbeeld 態 (conditie), 磁 (magneet) of 製 (fabricage). De volgende stap is dan dat je twee of meer van zulke karakters combineert om uiteindelijk woorden te vormen. Neem de laatste drie karakters. Die zul je nooit op zichzelf tegenkomen, maar altijd in combinatie met andere karakters. Maar daarover vertel ik later nog weleens meer.

Tot begin dit jaar leerde ik deze karakters voornamelijk gewoon als onderdeel van de woordjes die ik leerde. Als ik ze maar vaak genoeg onder ogen kreeg, ging ik ze vanzelf wel herkennen. Ik was niet eens echt bezig om alle radicalen in een karakter uit te vogelen. Ik herkende ze gewoon na verloop van tijd. Het grote probleem met die benadering is dat ik heel makkelijk kanji die erg op elkaar lijken verwar. Ook is het soms lastig om een kanji in een andere context dan waarin ik hem geleerd heb terug te herkennen. Tenslotte bleek ik op deze manier wel heel veel kanji te herkennen, maar ik kon ze niet in mijn gedachten terugroepen als ik aan een bepaald woord dacht, laat staan het karakter opschrijven.

Begin dit jaar kwam daar dus verandering in. Toen vroeg ik voor mijn verjaardag een abonnement op een kanji oefen website. Op deze website heeft men kant en klare ezelsbruggetjes om de karakters beter te kunnen onthouden. Dat bracht mijn kanji leerervaring op een hoger niveau. Over het gebruik van ezelsbruggetjes wil ik in mijn volgende bericht meer vertellen.

Een uitdaging

Veranderingen te over in het afgelopen jaar. Met stip bovenaan dat ik vader werd. Maar heel veel bleef ook gewoon hetzelfde. De plek waar we wonen, de kerk die we bezoeken, het werk dat ik doe en mijn studie van het Japans. Dat laatste gaat met pieken en dalen, maar wel gestaag. Onlangs begon ik aan een nieuwe uitdaging en naar aanleiding daarvan pak ik nu het bloggen weer eens op. Het lijkt me leuk om jullie hierin een beetje mee te nemen.

Zoals ik het nu zie, zijn de drie belangrijkste redenen waarom Japans leren zo’n ontzettende klus is, als volgt.

  1. Het is compleet anders dan enige andere taal die ik tot nu toe geleerd heb. Ik moet het zonder overeenkomsten zoals gelijk klinkende woorden en gelijke grammaticale patronen doen. Neem iets basaals – dacht ik – als het werkwoord ‘zijn’, ‘to be’, ‘sein’, ‘être’, ‘esse’. In alle Europese talen doe je je best om dat onregelmatige werkwoord onder de knie te krijgen. Maar in het Japans ontbreekt het gewoon.
  2. Wil je het Japans goed spreken, moet je een goed gevoel voor de verschillende beleefdheidsvormen ontwikkelen. Onnodig te zeggen dat ik daar nog lang niet ben. Ik spreek de moeders van de kinderen bij mijn school soms op precies dezelfde manier aan als de kinderen…
  3. Japans maakt (naast twee andere fonetische schriften) gebruik van Chinese karakters, de zogenaamde kanji (spreek uit: kanzji). Daar zijn er wel meer dan 50.000 van, maar zelfs een hoogopgeleide Japanner zal niet veel verder dan 4000 komen. Voor algemeen gebruik zijn er 2136 kanji geselecteerd die alle kinderen op school leren.

Met betrekking tot die kanji ben ik nu een nieuwe uitdaging aangegaan. Er komt wel iets bij kijken om ze allemaal te leren. Kinderen in Japan doen er niet voor niets zo’n 9 jaar over om ze onder de knie te krijgen.

  1. Je moet eerst uiteraard de betekenis ervan begrijpen. Dat gaat allemaal nog best als je karakters hebt waar je zo een plaatje in kunt ontdekken, zoals vuur (火), boom (木) en groot (大). Maar het wordt al snel ingewikkelder dan dat, want hoe is dit karakter ‘椅’ nu ooit ‘stoel’ gaan betekenen? En hoe onthoud je precies dat dit karakter ‘麗’ ‘mooi’ betekent?
  2. Dan wil je het ook nog kunnen lezen. De moeilijkheid is daarbij dat ieder karakter twee of meer manieren heeft om het te lezen. Neem ‘大’, soms lees je het als ‘oo’, maar samengesteld met andere karakters meestal als ‘dai’ of ‘tai’.
  3. Tenslotte, al vinden steeds meer mensen dit niet zo belangrijk, ik wil ze toch ook wel kunnen schrijven.

Hiervan wil ik één onderdeel voor het eind van het jaar onder de knie hebben: alle karakters voor algemeen gebruik simpelweg kunnen begrijpen. Natuurlijk kende ik er al een heel aantal, maar tussen kennen en kennen zit ook nog een verschil. Er zijn wel heel wat karakters die ik kan overslaan, maar ook karakters die ik wel globaal ken, maar makkelijk verwar met andere karakters. Inmiddels ben ik iets meer dan 3 weken bezig en heb ik ruim een vierde erop zitten. De teller staat nu op 580. Hoe dat precies in zijn werk gaat vertel ik jullie in mijn komende blogs meer over. Stel gerust vragen als er iets je niet duidelijk is.